بهخوبی میتوان
درک کرد که سعادت بشر در گرو آن است که بعد معنوی او، بعد مادی را وسیله قرار دهد
و بر آن سوار شود تا به مقصودی که خداوند تعالی در آفرینش او داشته، برسد. اساساً
ارسال صد و بیست و چهار هزار پیامبر و اوصیای ایشان و نیز نزول کتب آسمانی، برای
خاطر آن است که جنبۀ انسانی یا بعد روحی وجود انسان، جنبۀ حیوانی یا بعد جسمیاش
را بهخدمت بگیرد، آن را مرکب و بُراق قرار دهد و در مسیری که خداوند از او
خواسته، حرکت کند تا به مقصد برسد. قرآن کریم میفرماید: «يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً
فَمُلاقيهِ»؛ ای انسان، تو در حرکتی، حركت بهسوی خدا، حرکت پر رنج
است، پیمودن راه مشكل است، مسیر پر از خار است، خطرناک است، سدّ و مانع فراوان
دارد، دریای پر از موج است، دریای پر از جزر و مد است، امّا باید در این مسیر،
حرکت را آغاز کرده، راه را بپیمایی تا به منتهای سیر که خداوند است، برسی. چنانکه قرآن
کریم میفرماید:
«وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى».
ادامه ...