مرجع عاليقدر حضرت آيت‌الله العظمي مظاهري در درس اخلاق ماه مبارک رمضان که در مسجد حکيم برگزار مي‌شود، ضمن تبيين اقسام حق‌النّاس، از گناهاني زباني که منجر به آبروريزي و اهانت به ديگران مي‌شود، به عنوان مصاديق بارز حق‌النّاس ياد کرده و خاطرنشان ساختند:

حق‌النّاس، صرفاً به واسطۀ ضايع کردن اموال ديگران به انسان واجب نمي‌شود، بلکه ريختن آبروي مردم و هتک حرمت آنان به واسطۀ گناهان زباني نظير غيبت، تهمت، شايعه، زخم زبان، سرزنش و اهانت نيز از مصاديق حق‌النّاس است و اگر کسي قبل از جبران و بدون توبه از اين گناهان از دنيا برود، پروردگار عالم از او نخواهد گذشت.

حضرت آيت‌الله العظمي مظاهري اين قسم از حق‌النّاس را يکي از بزرگترين و قبيح‌ترين گناهان برشمرده و افزودند: بسياري از مردم از گناهاني نظير دزدي و حرام‌خواري پرهيز مي‌کنند ولي متأسّفانه گناهان زباني نزد آنان عادي شده است و توجه ندارند که گناهي که به تحقير ديگران و بي‌احترامي به شخصيت آنان منجر شود، از دزدي بدتر است، گرچه دزدی و حرام خوری نیز گناهان بزرگی است.

مصيبت بالاتر اين است که برخي غيبت، تهمت و شايعه پراکني خود را توجيه مي‌کنند و به عنوان يک امر واجب يا مستحب آبروي اشخاص را مي‌برند و از هر اهانتي دريغ نمي‌کنند و نام گناه خود را غيبت يا تهمت سياسي مي‌گذارند و تصور مي‌کنند به وظيفه عمل کرده‌اند. در صورتي که از منظر قرآن کريم اين افراد در روز قيامت، ورشکسته‌ترين افراد هستند و بايد پاسخگوي اهانت‌ها و هتک حرمت‌هايي که کرده‌اند باشند.

معظّم‌له ضمن ابراز گلایه مندی از وضعیت اخلاقی جامعه، تصریح کردند:

اگر کسي زبان خود را کنترل نکند، شيطان بر او مسلّط مي‌شود و پشت سر هر کسي که بتواند غيبت مي‌کند، حتي به جايي مي‌رسد که غيبت مراجع تقليد را مي‌کند و براي آنان شايعه مي‌سازد. و چنين افرادي توجه ندارند که سخنان ناهنجاري که راجع به مراجع تقليد بر زبان جاري مي‌سازند، تهمت است و گناه آن مضاعف خواهد بود.

حضرت آيت‌الله العظمي مظاهري با تأکيد بر محترم بودن شخصيت همۀ انسان‌ها نزد خداوند متعال، خاطرنشان کردند: خداوند متعال همۀ بندگان خويش را دوست دارد و براي آنان احترام قائل شده است، به همين دليل آزار و اذيت بندگان يا بي‌احترامي و تحقير آنان را دوست ندارد و از آن نمي‌گذرد. از منظر تعاليم دين مبين اسلام، اهانت به گناهکاران و مجرمين و حتي محکومين به اعدام نيز جايز نيست و به طور کلی شکنجه در اسلام ممنوع مي‌باشد.

بر اساس قاعده مهم امربه معروف ومهی از منکر که فعلاً در جامعه مطرود است، همه وظيفه دارند در مواجهه با اشخاص گناهکار و مجرم و محکوم، با تلطّف و مهرباني برخورد کنند و آنان را به صورت مستدل موعظه نمايند و در جهت هدايت آنان تلاش کنند. مأمورین ذیربط نیز در این موارد باید به اجرای حکم قاضی بسنده کنند و حق اهانت و تحقیر و ناسزا گویی ندارند.  

 معظّم‌له در ادامۀ بيانات خود، حق‌النّاس را از مهارهاي شيطان دانستند و با اشاره به اينکه شيطان، هر کسي را از راهي فريب مي‌دهد، افزودند:

کسي که به ديگران ظلم کرده است و يا به نوعي به آزار و اذيت مردم پرداخته است، بايد به جبران اعمال خويش بپردازد و صاحبان حق را از خويش راضي کند وگرنه در عالم برزخ گرفتار مي‌شود و در قيامت با سخت‌گيري فراواني مواجه خواهد شد.

شفاعت اهل‌بيت«سلام‌الله عليهم» نيز شامل حال چنين کسي نمي‌شود، زيرا برخورداري از نعمت عظيم شفاعت، نياز به لياقت دارد و شفاعت شونده بايد با شفاعت کننده تناسب داشته باشد، ولي کسي که مردم از دست و زبان او در امان نبوده‌اند، کسي که به ديگران اهانت کرده و با آزار و اذيت، مردم را رنجانده است، لياقت شفاعت اهل‌بيت«سلام‌الله عليهم» را ندارد.

 بنابراين هيچ‌کس نبايد تصور کند که هر گناهي که خواست مي‌تواند انجام دهد و بعد هم به واسطه شفاعت، از عقوبت کردار و گفتار خويش رهايي مي‌يابد. پایان خبر. 27/5/1389

براي شنيدن صوت جلسات دروس اخلاق معظّم‌له در ماه مبارک رمضان اينجا را کليک کنيد.