روايتي از پيغمبر اكرم صلی الله علیه و آله و سلم داریم که می فرمایند: «سَيَاتِي زَمانٌ عَلي اُمَتي يَفرُونَ مِنَ العُلَما كَما يَفِرُ الغَنَمُ عَنِ الذِئب» یعنی زمانی می آید که مسجد ها خلوت می شود، اطراف علما و پاي منبرها خلوت می شود، مردم از مسجد و منبر و محراب فرار می كنند، نظير گوسفندي كه از گرگ فرار مي كند. حاضر است وقت خود را به هر صورتی به بطالت بگذراند اما موقع نماز مسجد نرود، اما سر و كار با روحانيت و منبر و محراب نداشته باشد. بعد می فرمایند: وقتي چنين شد چه مي شود؟ «اِبتَلي هُمُ الله بثَلاثَة اَشياءِ.» یعنی آن جامعه ای که چنین شد به سه درد بي درمان مبتلا می شود.  اول: اموال افراد آن جامعه مبارك نيست، عمر آنان هم بركت ندارد.

دوم: کسی بر آن جامعه مسلط می شود که نه رحم دارد، نه علم دارد و نه حلم. نمونه این تسلط را می شود در معاملات اقتصادی امروزه یافت. اين چك و سفته ها كه بر سر مردم مسلط شده و اگر مبلغ آن تامین نشود، منجر به یک بدبختي و سقوط اقتصادي می شود.

سوم: چنین افرادی بدون ایمان از دنیا خارج می شوند. يعني آن جواني كه سرو كار با منبر و محراب ندارد، نمی تواند دین و مذهب خود را حفظ كند. ناگهان پدر و مادر می بینند فرزندشان دین ندارد. و برای علاج این دردها چاره اي نيست جز ارتباط با معنویات از طریق انس با مسجد و روحانیت.